Hoe het begon — jeugd → 1992
Het begin
John werd geboren als Johnny in 1967 — daarmee ben ik dus nu 59 jaar jong. Geboren en getogen in Stramproy, in een ondernemersgezin, met twee jongere broers.
Een ondernemersgezin
In het ondernemersgezin waar ik opgroeide was het altijd hard werken. Balans zoeken tussen school, "vrije tijd" en ons pap en mam helpen bij allerlei taken in het bedrijf. Van het schoonmaken van bedrijfsruimten tot het technisch oplossen van allerlei voorkomende problemen. Het hoorde er gewoon bij, en op de één of andere manier werd het ook nooit echt als last ervaren — het was de wereld waarin we leefden.
Een oom die alles kon
Een oom aan mijn vaders kant was altijd heel erg technisch en kon in mijn ogen letterlijk alles. Overal had hij een oplossing voor, en daar heb ik altijd veel bewondering voor gehad. Mogelijk is hij diegene geweest die mijn technische interesse heeft gewekt. Ik weet het niet zeker, maar de echo van wat hij me liet zien hoor ik nog steeds terug in hoe ik vandaag naar machines en problemen kijk.
De schroevendraaier in de hand
Vanwege die technische interesse had mijn vader altijd wel dingen die op de één of andere manier uit elkaar geschroefd konden worden. Hij zei: "hier, schroef maar eens uit elkaar, misschien is het interessant voor jou hoe dat werkt."
En dat deed ik dan ook. Van keukenmixers via radio-ontvangers tot uiteindelijk een brommertje. Die laatste was voor ons mam wel spannend. Als-tie dat ding maar niet aan het rijden krijgt, net als die mixer het ineens ook weer deed… De mixer was ze blij mee. Het brommertje… minder.
Het brommertje van ons mam
Ik heb er lang aan gewerkt. En toen het maar niet wilde lukken, riep ik de hulp in van een andere broer van ons pap. Die had erg veel verstand van auto's, dus die kon me vast helpen. Ik snapte er helemaal niets van dat hij zei dat hij daar totáál geen verstand van had. "Dat moet je toch maar zelf uitzoeken, dat weet ik niet," wist hij vastberaden te vertellen.
Achteraf bleek dat hij duidelijke instructies had gehad — van ons mam natuurlijk — om mij vooral níet te helpen.
En tot overmaat van ramp (voor ons mam dan) lukte het mij toch… Dat brommertje ging lopen, en goed ook.
Wat heb ik kilometers gemaakt met dat ding. Vooral als de mais net geoogst was — dat land was lekker hard, daar kon je flink snelheid maken. Echt prachtig. En ook vrienden hadden altijd wel wát met die brommertjes; op de één of andere manier wisten ze mij altijd te vinden. Het was een prachtige tijd.
Van brommers naar auto's
Van de brommertjes ging het naar de auto's. Een "cursus garage", zoals die in België genoemd werd, was mateloos interessant. En de uitbreidingscursus heb ik er met evenveel plezier — zonder een les te missen — achteraan gedaan.
Mijn eerste auto, die ik van pap had overgenomen, onderhield ik natuurlijk zelf. Tussen de werkzaamheden in ons bedrijf door. En met die auto naar school, klasgenoten ophalen, altijd gezellig onderweg.
De keuze: auto of elektro
De technische school was — natuurlijk — altijd wat ik wilde. Er moest in den beginne een keus gemaakt worden: autotechniek of elektrotechniek. Dat was lastig.
Een gesprek met pap bood uitkomst. "Kijk eens naar die oom van jou: altijd vieze handen in een tochtige garage. Misschien moet je toch maar elektro kiezen."
Dat heb ik dan ook gedaan. Met veel plezier en vol interesse studeerde ik de technische vakken, en hobbyde thuis natuurlijk gewoon door.
Philips Lighting en de PLC
Ik was niet van de snelste, dus het begon laag — maar het ging zo goed dat het middelbaar er meteen achteraan kwam. Daarna wilde ik graag werken. Via een vriend kwam ik bij Philips Lighting terecht. Daar heb ik een paar jaar servicediensten gedaan, en in 1993 maakte ik er voor het eerst écht kennis met "die nieuwe PLC-technieken" — Siemens S5, op een verpakkingsmachine. Dat bleek érg interessant te zijn.
Maar mbo voelde een beetje laag, dus ik startte een avondopleiding besturingstechniek in Eindhoven. Ook daar bleken de technische vakken het interessantste.
Twee paden, één persoon — 1992 → vandaag
Tussen de machines
Vanaf het moment dat ik mijn arbeidscarrière begon, zit ik tussen de machines. Programmeren, testen, in bedrijf stellen — behoorlijk rationeel werk. Bij Philips Lighting (1990–1998) begon ik met verpakkingsmachines op klassieke elektronica, en vanaf 1993 op Siemens S5. Mijn eerste buitenland-trip was een week Polen — succesvol afgerond. Daarna een mechanisch gereviseerde machine fine-tunen in Valkenswaard, wetende dat hij naar Shanghai zou gaan. Eind 1997 hebben we hem daar met collega's in bedrijf gesteld.
Na Philips ben ik tien jaar bij Van de Meerakker Installatie Techniek geweest (1998–2008). Daar deed ik vooral prototype-bouw, en ook veel werk terug voor Philips: een hele nieuwe generatie lighting-productielijn op Siemens S7, samen met een collega als technisch leider — hardware én software. Reizen volgden: Polen, Italië, Mexico (Monterrey), India (Gujarat), opnieuw Shanghai. Hoogtepunt was een remschijven-fabriek voor General Motors in Puebla (Mexico), waar een torenhoge boeteclausule klaarstond bij vertraging. Die hebben we nooit aan hoeven raken — de complete V-model-doorloop liep precies zoals het hoorde. En een veiligheidsissue in Sevilla, Spanje, waar ik ter plaatse de software opnieuw moest schrijven omdat de structuur ver te zoeken was. Stressvol, maar met veel voldoening afgerond — die machine draait jaren later nog steeds probleemloos.
Van 2008 tot eind 2011 deed ik bij Simac Quadcore service-projecten op Siemens PCS7, met daarnaast oude S5-service-klussen die ik met evenveel plezier oppakte. Veel mooie mensen, veel mooie klanten — met sommigen heb ik nog steeds contact. En precies daar werd het me duidelijk: ik wil meer met mensen dan met machines.
Na Simac volgde een periode van een paar jaar bij een verpakkingsmachinebouwer (2012–2016), waar ik vooral nieuwbouw-projecten engineerde. En daarna kwam TMC Industrial Automation (2016–2022) — voor mij een keerpunt. Daar was ik senior Industrial Automation Engineer én mentor/coach voor high-tech professionals in mijn eigen vakgebied. De twee paden die altijd naast elkaar liepen, kwamen voor het eerst samen in één rol. In 2022 ben ik direct doorgestapt naar Fontys Hogeschool Eindhoven als docent Industriële Automatisering binnen de opleiding Mechatronica, met daarnaast de rol van Student Loopbaan Begeleider. Weer die combi: techniek én mensen.
In de drukke periodes was de balans tussen rationeel en emotioneel bezig zijn vaak ver te zoeken. Ik kreeg klachten waarvan ik me steeds meer bewust werd dat ze stress-gerelateerd waren. Periodes van bijna-burn-out, en totaal futloos na het eten op de bank ploffen, waren meer regel dan uitzondering.
Het fysio-moment
Een fysiotherapeut maakte op een gegeven moment de opmerking dat het hem opviel dat er nogal wat probleempjes éénzijdig waren — alleen aan de linkerkant van mijn lijf, en rechts eigenlijk nauwelijks. Hij vertelde me over de emotionele kant (links) en de rationele kant (rechts), en concludeerde dat mijn emotionele kant toch wel behoorlijk onder druk moest staan.
Ik realiseerde me toen dat ik nogal wat aan het doen was — en sterk vanuit mijn rationele kant leefde. Maar dat ik met mijn emotionele kant eigenlijk nooit zo bewust bezig was geweest. Het was tijd voor verandering. Ik wist alleen nog niet hoe.
Ik leefde sterk vanuit mijn rationele kant, maar met mijn emotionele kant was ik nooit zo bewust bezig geweest.
Reiki — een openbaring (1999)
In september 1999 kwam ik een advertentie tegen van een Reiki-master uit Eindhoven. Die advertentie heb ik uitgeknipt, en ze liet me niet meer los. Met als gevolg dat ik me aanmeldde. Het was een geweldige openbaring: bezig zijn met gevoelens, emoties, warmte, fijne mensen om me heen. Ik kon niet wachten tot de volgende sessie. Daarna volgde ik Reiki 1, 2 en 3 — en daarmee begon een hele periode van workshops en cursussen waarin er binnen mezelf veel ging schuiven.
Van symptoom naar oorzaak (1999–2006)
Die jaren tussen Reiki en Marcel waren vooral een tijd waarin er bínnen mezelf veel gebeurde. Bij Philips en Van de Meerakker was ik vooral de rationele medewerker — software, testen, commissioning. En in 1999 startte mijn eerste cursus die diep op mijn gevóel inging. Veel minder rationeel, veel meer gevoel gebruiken. Emoties die loskwamen, veel bezig zijn met mijn gevoel in groepsverband, cursussen die op vitaliteit zaten.
Voorbeelden: een cursus ontzuring en ontslakking die me goed leek te doen. Een beginnerscursus Traditional Chinese Medicine. En zo nog veel meer — ik kreeg ineens inzichten waar bepaalde fysieke problemen vandaan kwamen.
Van symptoombestrijding naar oorzaken opzoeken — en daar iets actiefs mee doen — werd steeds meer mijn logica.
Met mensen werken deed ik in die jaren nog niet structureel. Het was vooral een pad voor mezelf. Maar het sluimerde wel: ergens wist ik dat dit ooit een vervolg zou krijgen.
Life Coaching met Marcel (2006)
In 2006 was Marcel's Life Coaching-opleiding de logische volgende stap — van vooral aan mezelf werken, naar leren écht met andere mensen te werken. Bij Marcel deed ik de opleiding, met zijn zus Bergit als studiecoach. Veel van de geleerde technieken hebben me veel gebracht — binnen mijn gezin, maar ook op mijn werk. Echte mensen coächen heb ik in die jaren sporadisch gedaan, maar nog niet structureel. Het sluimerde, in de wetenschap dat het er was.
Mensenwerk bleef trekken
Tussendoor liet het mensenwerk me niet los. Ik volgde massagecursussen — sport en ontspanning, energetische massage en psychologie, voetreflexologie — en andere cursussen en workshops die met mensenwerk te maken hadden. Telkens een laagje dieper, telkens een puzzelstukje erbij.
De praktijk aan huis
Om de balans (weer) te herstellen ben ik in een vrije ruimte in mijn huis een werkkamer gaan inrichten, waar ik in mijn vrije tijd mensen masseerde. In dat werk kwam ik vaak — om niet te zeggen meestal — dezelfde blokkades tegen. Die los je dan op via massage en Reiki. Maar als mensen later terugkwamen, bleken diezelfde blokkades vaak weer terug te zijn.
Vanuit de energetische psychologie kon ik dan bij de bijbehorende acupunctuurpunten terugzoeken met welke patronen dat punt te maken heeft. Dáár werd het echt interessant: niet alleen het symptoom oplossen, maar het patroon ernaast leggen.
Online Life Coaching en LCP (2015–2016)
Meer en meer werd me duidelijk dat ik met die Life Coaching uit 2006 wel eens veel meer zou kunnen doen dan ik tot dan toe had gedacht. Daarmee ben ik in 2015 de online Life Coaching gaan volgen. En van het één kwam het ander. Er was niet veel nodig om me in te schrijven voor de LCP — die ik in 2016 afrondde.
Vanaf dat moment werd het pad naast de machines een eigen pad, en niet langer alleen een hobby ernaast.
Vandaag
Vandaag werk ik aan beide kanten van diezelfde munt. Aan de techniekkant: docent Industriële Automatisering binnen de opleiding Mechatronica bij Fontys Eindhoven, in-company PLC-trainingen, en coaching voor high-tech professionals — vaak online, wereldwijd. Aan de holistische kant: NAC Life Coaching en diagnostische massage in mijn praktijk in Stramproy.
Thuis: ik woon in het zuiden van het land, omgeving Weert, samen met mijn lieve vriendin Anita. Onze dochter Maaike en zoon Jorn zijn inmiddels volwassen — Maaike heeft mijn wiskundehulp al lang niet meer nodig (eerder andersom, inmiddels). Met Anita filosofeer ik nog steeds graag over van alles en nog wat — dat blijft, gelukkig.
Het verhaal gaat door. Maar de twee paden zijn ondertussen duidelijk: techniek die werkt voor de mensen die ermee werken, en mensen die zelf wat lekkerder in hun vel komen te zitten. Twee kanten van dezelfde munt — eindelijk in evenwicht.
Wie wil weten wanneer ik weer iets nieuws schrijf, kan terecht op de nieuws-pagina of via LinkedIn. Wie eerst gewoon eens wil praten — er staat altijd een intakegesprek voor je open.